Naar jaarlijkse gewoonte vond deze week de evaluatiecommissie van de voorbije feesten plaats. Ik hield daarin een lang pleidooi om toch eens fundamenteel over die feesten na te denken. Ik doe dit vanuit een grote liefde voor de feesten. Mensen die mij kennen, weten dat ik met geen stokken weg te krijgen ben uit Gent wanneer de feesten plaatsvinden.
De feesten werden dit jaar als uiterst succesvol omschreven. Daar zijn zeker elementen voor. Zo waren er geen noemenswaardige incidenten. Veel meer mensen pikten een kleinschalige voorstelling mee, er werd dus meer aan cultuur gedaan. Toch geloof ik dat we fundamenteel moeten durven nadenken over de feesten. Zeker niet halsoverkop, maar we moeten durven een aantal zaken in vraag stellen. Dus geen revolutie voor de feesten, maar wel een evolutie.
We zagen de voorbije jaren de feesten steeds verder groeien. Dat ging hand in hand met een steeds verdere professionalisering (soms over-professionalisering) en commercialisering. In de programmatie doken grotere namen op. Misschien evolueerden de feesten van één groot cultureel stadsfestival teveel naar een verzameling minifestivals?
Ik zie daar drie belangrijke gevolgen.
De betaalbaarheid van de feesten
Er is natuurlijk een steeds groter budget nodig om dit te kunnen betalen. Je botst daar op grenzen. De stad is op zoek naar een overkoepelende megasponsor. Hierin schuilt het gevaar dat alles nog commerciëler wordt. Dat het ganse openbare domein wordt ingepalmd door publicitaire boodschappen, enz. Ook op andere manieren worden extra inkomsten gezocht (denken we dit jaar maar aan het verkopen van individuele VIP tickets). Dat alles zet het laagdrempelige en gratis karakter van de feesten op de helling.
De eigenheid van de feesten
Ik heb soms het gevoel dat de ziel van de feesten weg is, niet overal vind je dezelfde authenticiteit terug. De feesten komen nog te weinig van onderuit, vanuit wat leeft in buurten, bij de Gentenaars. Het straattheater is daar ontegensprekelijk een tegenvoorbeeld van, daar heb je het gevoel zeer dicht te zitten bij wat Gentse Feesten kunnen zijn.
Overlast gegeven:
Er blijft een enorme parkeerdruk. Ook de afvalberg raakt maar niet ingeperkt. Waar blijven die herbruikbare bekers?
En op sommige dagen botsen we echt op grenzen in onze stad. Zo staat dit jaar dinsdag 20 juli in mijn geheugen gegrift als te druk. Je van plaats x naar plaats y begeven was zo goed als onmogelijk. Daarom stel ik mij de vraag of de stad geen nood heeft aan rustpunten. Plekjes in de feestenzone waar je kunt tot adem komen, oases in het feestgewoel. En/Of misschien moeten we denken aan 2 van de 10 dagen waar de nadruk verschuift naar het dagprogramma. Het avondprogramma zou die dagen bijvoorbeeld kunnen stoppen om middernacht waarna nog op het gemak een pint gedronken kan worden.
Waar er ook eens grondig over nagedacht moet worden is de culturele diversiteit. Ik blijf erbij dat de feesten te weinig een culturele weerspiegeling van de stad zijn. Een aantal bevolkinggroepen komen te weinig of niet aan bod in de GF.
Naast deze algemene beschouwing is er natuurlijk nog de concrete evaluatie van de voorbije feesten. Ik haal hier de voor belangrijkste punten naar boven.
De parade
Is voor mij kwalitatief te zwak. Iemand een idee voor vernieuwende format?
De grote pleinorganisatoren
Zoals ik in mijn algemene beschouwing schreef moeten we eens durven denken over de rol van de grote pleinorganisatoren. Ik schets dat probleem al jaren. Bij sommigen is voor mij de ziel van de feesten verdwenen. Ik stel me vragen bij Polé Polé. Ooit begonnen als vernieuwend wereldmuziekfestival vol engagement is het nu niet veel meer dan een grote cocktailbar, weliswaar in mooi kader. Elke jaar lezen we in de evaluatie hoe ze werken op het randje van wat kan/mag.
Plasproblematiek
Er blijft een bijzonder groot tekort aan vrouwentoiletten. Vrouwen signaleerden mij dat ze sommige avonden een kwart van de tijd dat ze vertoefden op de feesten ergens in een rij stonden aan te schuiven. Dus niet alleen gratis toiletten voor vrouwen, maar ook meer!
Mobiliteit
Elke jaar hetzelfde liedje: meer fietsenstallingen, ook bewaakte. En uitbreiding van autovrije zone!
Ik vroeg ook aandacht voor het verwijderen van fietsen. Dat gebeurt blijkbaar niet steeds zorgvuldig, waardoor mensen hun fiets niet meer terug vinden.
